காலையும் மாலையும் எவ்வேளையும்

கர்த்தர் என் வெளிச்சம் ஜீவனின் பெலனும்

Karthar en velicham jeevanin pelanum

கிருபையாய் இரட்சிப்புமானார்

Kirubaiyaay iratchippumaanaar

அஞ்சிடாமல் கலங்காமல் பயமின்றித் திகிலின்றி

Anjidaamal kalanggaamal payamindri thigilindri

அனுதினம் வாழ்ந்திடுவேன்

Anuthinam vaazhnthiduvaen

எனக்கெதிராய் ஓர் பாளயமிறங்கி

Enakkethiraay oar paalayamirangki

என்மேல் ஓர் யுத்தம் வந்தாலும்

Enmael oar yuththam vanthaalum

பயப்படேன் எதிராளி நிமித்தமாய் செவ்வையான

Payappadaen ethiraali nimithamaay sevvaiyaana

பாதையில் நடத்திடுவார்

Paathaiyil nadathiduvaar

ஒன்றை நான் கேட்டேன் அதையே நாடுவேன்

Ondrai naan kaettaen adhaiyae naaduvaen

என்றும் தம் மகிமையைக் காண

Endrum tham magimaiyai kaana

ஜீவனுள்ள நாளெல்லாம் தம் ஆலயத்தில் தங்குவதை

Jeevanulla naalellaam tham aalayaththil thangkuvathai

வாஞ்சித்து நாடிடுவேன்

Vaanjiththu naadiduvaen

தீங்கு நாளில் தம் கூடார மறைவில்

Theengku naalil tham koodaara maraivil

தேடிச் சேர்த்தென்னை மறைப்பார்

Thaedi saerthennai maraippaar

உன்னதத்தில் மறைவாக ஒளித்தென்னைப் பாதுகாத்து

Unnathathil maraivaaga olithennai paathukaathu

உயர்த்துவார் கன்மலைமேல்

Uyarthuvaar kanmalaimael

எந்தன் முகத்தைத் தேடுங்கள் என்று

Enthan mugathaith thaedungkal endru

என் கர்த்தர் சொன்னதினாலே

En karththar sonnathinaalae

தம் முகத்தைத் தேடுவேனே கூப்பிடும் என் சத்தம் கேட்டு

Tham mugathaith thaeduvaenae kooppitum en saththam kaettu

தயவாகப் பதிலளிப்பார்

Thayavaaga pathilalippaar

தகப்பனும் தாயும் கைவிட்டாலும் என்

Thagappanum thaayum kaivittaalum en

கர்த்தர் என்னைச் சேர்த்து கொள்வார்

Karthar ennai saerththu kolvaar

எந்தன் உள்ளம் ஸ்திரமாகத் திடமாகக் கர்த்தருக்கே

Enthan ullam sthiramaaga thidamaaga kartharukkae

என்றென்றும் காத்திருக்கும்

Endrendrum kaathirukkum