கல்வாரி அன்பை

கெத்சமனே பூங்காவினில்

Gethasamanae poongaavinil

கதறி அழும் ஓசை

Kathari azhum oasai

எத்திசையும் அன்பு தொனிக்கின்றதே

Eththisaiyum anbu thonikkindrathae

எந்தன் மனம் திகைக்கின்றதே

Enthan manam thigaikindrathae

கண்கள் கலங்கிடுதே

Kangal kalanggiduthae

சிலுவையில் மாட்டி வதைத்தனரோ

Siluvaiyil maatti vathaithanaroa

உம்மை செந்நிறம் ஆக்கினாரோ

Ummai senniram aakinaaroa

அப்போதும் அவர்கட்காய் வேண்டினீரே

Appoathum avargatkaai vaendineerae

அன்போடு அவர்களை கண்டீரன்றோ

Anboadu avargalai kandeerandroa

அப்பா உம் அன்பு பெரிதே

Appaa um anbu perithae

எம்மை என்றும் உம்மைப்போல் மாற்றிடவே

Emmai endrum ummaippoal maattridavae

உம் ஜீவன் தந்தீரன்றோ

Um jeevan thantheerandroa

எங்களை தரைமட்டும் தாழ்த்துகிறோம்

Enggalai tharaimattum thazhthugiroam

தந்து விட்டோம் அன்பின் கரங்களிலே

Thanthu vittoam anbin karanggalilae

ஏற்று என்றும் நடத்தும்

Aetru endrum nadathum