கல்வாரி மாமலைமேல் கை கால்கள்

கல்வாரி மாமலைமேல் கை கால்கள் ஆணிகளால்

Kalvaari maamalaimael kai kaalhal aanihalaal

கடாவப் பட்டவராய் கர்த்தர் தொங்கக் கண்டேன்

Kadaava pattavaraai Karthar thongga kandaen

குருசின் வேதனையும் சிரசின் முள் முடியும்

Kurusin vaethanaiyum sirasin mul mudiyum

குருதி சிந்துவதும் உருக்கிற்றென் மனதை

Kuruthi sinthuvathum urukkittren manathai

அஞ்சாதே என் மகனே மிஞ்சும் உன் பாவமதால்

Anjaathae en mahanae minjum un paavamathaal

நெஞ்சம் கலங்காதே தஞ்சம் நானே உனக்கு

Nenjam kalangaathae thanjam naamae unakku

எனக்கேன் இப்பாடு உனக்காகத்தானே

Enakkaen ippaadu unakkaahathaanae

ஈனக்கோல மடைந்தேன் உன்னை ரட்சித்தேன் என்றார்

Eenakkoala madainthaen unnai ratchithaen endraar

கர்த்தரின் சத்தமதை சத்தியம் என்று நம்பி

Kartharin saththamathai sathiyam endru nambi

பக்தியுடன் விழுந்து முத்தம் செய்தேன் அவரை

Pakthiyudan vizhunthu muththam seithaen avarai

என் பாவம் நீங்கியதே எக்கேடும் ஓடியதே

En paavam neengiyathae ekkaedum oadiyathae

சந்தேகம் மாறியதே சந்தோஷம் பொங்கியதே

Santhaeham maariyathae santhoasham ponggiyathae