Psalms 77 | சங்கீதம் 77

77:1

[To the chief Musician, to Jeduthun, A Psalm of Asaph.] I cried unto God with my voice, {even} unto God with my voice; and he gave ear unto me. {of: or, for}

நான் தேவனை நோக்கி என் சத்தத்தை உயர்த்திக் கெஞ்சினேன், என் சத்தத்தை தேவனிடத்தில் உயர்த்தினேன், அவர் எனக்குச் செவிகொடுத்தார்.

77:2

In the day of my trouble I sought the Lord: my sore ran in the night, and ceased not: my soul refused to be comforted. {sore: Heb. hand}

என் ஆபத்துநாளில் ஆண்டவரைத் தேடினேன்; இரவிலும் என் கை தளராமல் விரிக்கப்பட்டிருந்தது; என் ஆத்துமா ஆறுதலடையாமற்போயிற்று.

77:3

I remembered God, and was troubled: I complained, and my spirit was overwhelmed. Selah.

நான் தேவனை நினைத்தபோது அலறினேன்; நான் தியானிக்கும்போது என் ஆவிதொய்ந்துபோயிற்று. (சேலா.)

77:4

Thou holdest mine eyes waking: I am so troubled that I cannot speak.

நான் தூங்காதபடி என் கண்ணிமைகளைப் பிடித்திருக்கிறீர்; நான் பேசமாட்டாதபடி சஞ்சலப்படுகிறேன்.

77:5

I have considered the days of old, the years of ancient times.

பூர்வநாட்களையும், ஆதிகாலத்து வருஷங்களையும் சிந்திக்கிறேன்.

77:6

I call to remembrance my song in the night: I commune with mine own heart: and my spirit made diligent search.

இராக்காலத்தில் என் சங்கீதத்தை நான் நினைத்து, என் இருதயத்தோடே சம்பாஷித்துக்கொள்ளுகிறேன்; என் ஆவி ஆராய்ச்சிசெய்தது.

77:7

Will the Lord cast off for ever? and will he be favourable no more?

ஆண்டவர் நித்தியகாலமாய்த் தள்ளிவிடுவாரோ? இனி ஒருபோதும் தயைசெய்யாதிருப்பாரோ?

77:8

Is his mercy clean gone for ever? doth {his} promise fail for evermore? {for evermore: Heb. to generation and generation?}

அவருடைய கிருபை முற்றிலும் அற்றுப்போயிற்றோ? வாக்குத்தத்தமானது தலைமுறை தலைமுறைக்கும் ஒழிந்துபோயிற்றோ?

77:9

Hath God forgotten to be gracious? hath he in anger shut up his tender mercies? Selah.

தேவன் இரக்கஞ்செய்ய மறந்தாரோ? கோபத்தினாலே தமது உருக்கமான இரக்கங்களை அடைத்துக்கொண்டாரோ? என்றேன். (சேலா.)