Psalms 90 | சங்கீதம் 90

90:1

[A Prayer of Moses the man of God.] Lord, thou hast been our dwelling place in all generations. {A Prayer...: or, A Prayer, being a Psalm of Moses} {in...: Heb. in generation and generation}

ஆண்டவரே, தேவரீர் தலைமுறை தலைமுறையாக எங்களுக்கு அடைக்கலமானவர்.

90:2

Before the mountains were brought forth, or ever thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, thou {art} God.

பர்வதங்கள் தோன்றுமுன்னும், நீர் பூமியையும் உலகத்தையும் உருவாக்குமுன்னும், நீரே அநாதியாய் என்றென்றைக்கும் தேவனாயிருக்கிறீர்.

90:3

Thou turnest man to destruction; and sayest, Return, ye children of men.

நீர் மனுஷரை நிர்த்தூளியாக்கி மனுபுத்திரரே திரும்புங்கள் என்கிறீர்.

90:4

For a thousand years in thy sight {are but} as yesterday when it is past, and {as} a watch in the night. {when...: or, when he hath passed them}

உமது பார்வைக்கு ஆயிரம் வருஷம் நேற்றுக்கழிந்த நாள்போலவும் இராச்சாமம்போலவும் இருக்கிறது.

90:5

Thou carriest them away as with a flood; they are {as} a sleep: in the morning {they are} like grass {which} groweth up. {groweth...: or, is changed}

அவர்களை வெள்ளம்போல் வாரிக்கொண்டுபோகிறீர்; நித்திரைக்கு ஒத்திருக்கிறார்கள்; காலையிலே முளைக்கிற புல்லுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறார்கள்.

90:6

In the morning it flourisheth, and groweth up; in the evening it is cut down, and withereth.

அது காலையிலே முளைத்துப் பூத்து, மாலையிலே அறுப்புண்டு உலர்ந்துபோம்.

90:7

For we are consumed by thine anger, and by thy wrath are we troubled.

நாங்கள் உமது கோபத்தினால் அழிந்து, உமது உக்கிரத்தினால் கலங்கிப்போகிறோம்.

90:8

Thou hast set our iniquities before thee, our secret {sins} in the light of thy countenance.

எங்கள் அக்கிரமங்களை உமக்குமுன்பாகவும், எங்கள் அந்தரங்க பாவங்களை உமது முகத்தின் வெளிச்சத்திலும் நிறுத்தினீர்.

90:9

For all our days are passed away in thy wrath: we spend our years as a tale {that is told}. {passed...: Heb. turned away} {as a...: or, as a meditation}

எங்கள் நாட்களெல்லாம் உமது கோபத்தால் போய்விட்டது; ஒருகதையைப்போல் எங்கள் வருஷங்களைக் களைத்துப்போட்டோம்.